W jego uzasadnieniu Sąd ten podał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Radom z dnia (…) października 2012 r. o ustaleniu odpłatności H. S. za pobyt ojca J. S. w Domu Pomocy Społecznej (…) w R. (dalej DPS) w okresie od 1 września 2010 r. do 30 listopada 2011 r. w kwocie 5.621,15 zł, wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61, art. 104 ust. 3 w związku z art. 8, art. 10 ust. 4, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 16, art. 60, art. 62 ust. 2, art. 63, art. 110 ust. 7-8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Jak wynika z ustaleń organów J. S. decyzją z dnia (…) grudnia 2007 r. został skierowany, a decyzją z dnia (…) lutego 2009 r. w dniu 6 marca 2009 r. umieszczony w DPS. Ponosił z tego tytułu odpłatność w wysokości 70% posiadanego dochodu, która jednak nie pokryła całości kosztów pobytu. Po myśli art. 61 ustawy o pomocy społecznej opłaty te pokrywają: mieszkaniec domu, jego małżonek, zstępni przed wstępnymi i gmina, która skierowała do DPS. W tej sprawie zobowiązanymi są dzieci J. S., tj. K. M., M. S. i H. S. Córka ma ustaloną odpłatność, M. S. uiszcza ją dobrowolnie, na podstawie zawartej umowy, jedynie H. S. na to się nie godzi, dlatego w tej materii zapadły decyzje administracyjne obejmujące okres od marca 2009 r. do sierpnia 2010 r. Zostały one jednak uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2011 r., do sygn. akt VIII SA/Wa 221/11. Wszczęte przez stronę postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (…) grudnia 2007 r. zostało ostatecznie zakończone decyzją odmowną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia (…) kwietnia 2012 r. Organ poczynił ustalenia w przedmiocie sytuacji materialnej strony i doszedł do przekonania, że przekroczone jest kryterium dochodowe, dlatego ustalił odpłatność w stosownej wysokości. W odwołaniu H. S. domagał się uchylenia tej decyzji, eksponując wadliwość proceduralną polegającą na ustaleniu odpłatności mimo toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o skierowaniu ojca do DPS, nadto niezawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie ubezwłasnowolnienia J. S., niedoręczenie mu odpisu decyzji z dnia (…) lutego 2009 r. o umieszczeniu ojca w DPS, wreszcie uchybienie wskazanym w jego treści przepisom prawa materialnego wynikające z nieuwzględnienia stanu zdrowia J. S., który uniemożliwiał mu świadome i swobodne wyrażenie woli. Nadto podnosił rażące zawyżenie kosztów pobytu w DPS i ustalenie odpłatności z tego tytułu mimo niezawarcia umowy w tej materii. Kolegium nie podzieliło tej argumentacji, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, nadto ustaliło, iż łącznie świadczenia emerytalne odwołującego się i jego żony wynosiły od września 2010 r. do lutego 2011 r. (…) zł miesięcznie, a od marca do listopada 2011 r. (…) zł. Tymczasem kryterium dochodowe dla potrzeb tej sprawy w ich przypadku wynosiło 2.736 zł (456x2x300%=2.736 zł). Dochód ten więc przekraczał 300%, a po wniesieniu opłaty kwota nie była niższa niż 300% kryterium. Opłatę łączną należało zatem ustalić i rozdzielić ją w równych częściach pomiędzy zobowiązane osoby, a to po myśli art. 61 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Skonkludował więc, że sporną odpłatność ustalił organ I instancji prawidłowo. W sytuacji zobowiązanych takie działanie jest obligatoryjne. Na koniec organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie o umieszczeniu ojca odwołującego się w DPS zostało ostatecznie i prawomocnie zakończone, przy czym brak było podstaw do twierdzenia, aby stan zdrowia J. S. uniemożliwiał uczestniczenie mu w nim w charakterze strony. Postępowanie zaś o ubezwłasnowolnienie i stwierdzenie nieważności decyzji nie stanowią prejudykatu dla sprawy niniejszej. Dlatego nie znalazł powodów do zawieszenia postępowania.
Na powyższą decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył H. S. W jej uzasadnieniu ponowił poprzednio prezentowane zarzuty, nadto zakwestionował poprawność legalną umieszczenia ojca w DPS. Poza tym uwypuklił naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie go jako strony w postępowaniu o umieszczeniu ojca w DPS, niewyjaśnienie sprawy, nierozważenie całego materiału, pominięcie jego słusznego interesu i zaniedbanie wyjaśnienia zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, wreszcie wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaakcentował związanie wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 221/11. Co prawda nie dotyczył on objętego niniejszym postępowaniem okresu, a więc bezpośrednio tej sprawy, to jednak w ocenie Sądu zawarte w nim wywody i wskazania prawne nie mogą zostać obecnie pominięte. Nadto wskazał na obowiązujący w istotnym dla sprawy zakresie stan prawny, z którego m.in. wynika odpłatność pobytu w domu pomocy społecznej. Obciąża ona według kolejności: mieszkańca domu, małżonka, zstępnych przed wstępnymi, gminę, która skierowała osobę do domu. Ponieważ J. S. nie ponosił pełnej odpłatności należało rozważyć obowiązek dalszych zobowiązanych. Ponoszą oni odpłatność zgodnie z umową zawartą na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, wedle reguł sprecyzowanych w art. 61 tej ustawy. Jednakowoż powołując się na uzasadnienie wspomnianego wyroku z dnia 4 października 2011 r., Sąd meriti podkreślił, iż to nie umowa, a ustawa kreuje obowiązek ponoszenia kosztów pobytu w DPS, stąd celem takiej umowy jest tylko ustalenie wysokości opłaty i konkretyzacja spornego obowiązku. Obowiązek partycypowania w opłatach winien wynikać z decyzji o skierowaniu do DPS. Takiej decyzji, której stroną byłby skarżący, nie wydano. Wszak doszedł do przekonania, iż ten brak nie ma wpływu na wynik tej sprawy. Skoro bowiem spełnione zostały ustawowe przesłanki do obciążenia go sporną opłatą, a została ona ustalona prawidłowo, to nie ma podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Dał tym samym prymat oddziaływaniu ustawy przed decyzją. Każdą decyzję warto sprawdzić z profesjonalnym adwokatem organisciak.pl, który działa na terenie Łodzi.
Ponadto zważył, iż z treści art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy nie wynika, aby dopuszczalność zwrotu poniesionych opłat przez gminę była uzależniona od zawarcia umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 tej ustawy. Z brzmienia jej art. 61 ust. 3 wypływa wniosek, iż gmina ma prawo żądania zwrotu poniesionych wydatków z tego tytułu. Dalsze zarzuty eksponowane przez skarżącego uznał Sąd Wojewódzki za chybione. W szczególności dlatego, że dla sprawy istotne są kwestie pobytu J. S. w DPS, poniesienia kosztów tego pobytu przez gminę, wreszcie krąg osób zobowiązanych do ich refundacji i właściwa jej wysokość. Zatem nie mają znaczenia okoliczności umieszczenia go w DPS, bo w tym zakresie sprawa jest przesądzona. Decyzja w tej materii pozostaje w obrocie prawnym, bo ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 5 kwietnia 2012 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 grudnia 2007 r. ostała się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 481/12, oddalił skargę. Wyrok ten na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia nie był prawomocny, wszak tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga kasacyjna wywiedziona od niego została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 237/13. Na koniec Sąd I instancji podniósł, iż zagadnienie ubezwłasnowolnienia J. S. nie ma wpływu na wynik tej sprawy, gdyż postępowanie w tej materii się nie zakończyło, a nie stanowi prejudykatu uzasadniającego zawieszenie niniejszego postępowania. Dlatego, nie znajdując także podstaw branych pod rozwagę z urzędu, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
W skardze kasacyjnej H. S. zaskarżył go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1.
art. 145 § 1 pkt c (winno być pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku skarżącego kasacyjnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o ubezwłasnowolnienie J. S.,
2.
art. 145 § 1 pkt c (winno być pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na pominięciu przez Sąd i organy orzekające, że rozstrzygnięcie o ubezwłasnowolnieniu J. S. ma wpływ na wynik sprawy niniejszej, bo dotyczy jego zdolności procesowej, także w poprzednio prowadzonych postępowaniach dotyczących umieszczenia go w DPS, a tym samym na kwestię obciążenia odpłatnością członków jego rodziny. W tym miejscu autorka skargi kasacyjnej wskazała, że postępowanie to zakończyło się postanowieniem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt (…) o częściowym ubezwłasnowolnieniu J. S.,
3.
art. 145 § 1 pkt c (winno być pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na pominięciu przez Sąd Wojewódzki, że rozstrzygnięcie o ubezwłasnowolnieniu może mieć wpływ na ustalenie ważności poprzednio wydanych decyzji w przedmiotowym zakresie, zwłaszcza że J. S. już w datach, w których one zapadły nie posiadał zdolności sądowej,
4.
art. 104 k.p.a. w związku z art. 104 ust. 3 i art. 61 ustawy o pomocy społecznej przez wydanie zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja o umieszczeniu J. S. w DPS zapadła z naruszeniem art. 59 w związku z art. 54 tej ustawy, co czyni zobowiązanie skarżącego kasacyjnie do ponoszenia odpłatności z tego tyłu bezprzedmiotowym,
5.
art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe i niejasne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zwłaszcza z pominięciem wyżej przytoczonych okoliczności,
6.
art. 145 § 1 pkt c (winno być pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na braku odniesienia się Sądu meriti do oceny ważności umowy zawartej przez J. S. z DPS w Radomiu i podejmowanych przez niego samodzielnie czynności prawnych, podczas gdy jego stan zdrowia czynił je nieskutecznymi,
7.
art. 61 w związku z art. 59 ustawy o pomocy społecznej polegające na pominięciu przez Sąd Wojewódzki obciążenia skarżącego kasacyjnie kosztami pobytu ojca w DPS, mimo że czynność w postaci wystąpienia go z tym żądaniem była nieważna,
8.
art. 7 i art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz zaniedbanie wyjaśnienia stronom przesłanek rozstrzygnięcia.
Na tej podstawie domagano się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Nadto wniesiono o dopuszczenie dowodów z postanowienia Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt (…), kserokopii protokołu rozprawy przed tym Sądem z dnia 21 marca 2013 r. w części obejmującej zeznania J. S. na okoliczność braku pełnej świadomości i woli podejmowania działań zmierzających do uzyskania przezeń miejsca w DPS, wreszcie z opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej sporządzonej w tej sprawie.